W roku 1951 nastąpił podział Państwowego Instytutu Telekomunikacyjnego na Przemysłowy Instytut Telekomunikacji i Instytut Łączności. Ten ostatni początkowo zatrudniał niespełna sto osób i w chwili powstania istniały w nim następujące zakłady naukowo-badawcze:

• teletransmisji przewodowej,
• techniki łączenia,
• radiokomunikacji,
• urządzeń zasilających i miernictwa.

Instytut prowadził interesujące prace badawcze i konstrukcyjne, intensywnie współpracował z przemysłem telekomunikacyjnym, m.in. z Teletrą w Poznaniu, Telmorem w Gdańsku, zakładami ZWUT i PZT w Warszawie a także z francuskim instytutem CNET (oddział w Lannion), był koordynatorem i głównym wykonawcą problemów węzłowych, z których otrzymywał środki na badania i wdrożenia.

Zmiany polityczne i gospodarcze, które nastąpiły w 1989 roku spowodowały, że Instytut musiał szybko dostosować się do nowych warunków. W 1991 roku wprowadzono nowe zasady finansowania nauki i obecnie Instytut uzyskuje ok. 40% niezbędnych przychodów z Ministerstwa Nauki i Informatyzacji (poprzednio z KBN), pozostałą część musi pozyskiwać z rynku.

Dziś Instytut Łączności jest jednostką badawczo-rozwojowa zatrudniającą ok. 330 osób, mającą stabilną sytuację ekonomiczną, dobrze radzącą sobie w nowych warunkach rynkowych i w szybko zmieniającym się otoczeniu. Niewątpliwie jest to możliwe dzięki długoletniej tradycji Instytutu i wynikającego z niej doświadczenia, wysoko wykwalifikowanej kadrze naukowej i inżynieryjnej oraz bazie materialnej. Obecna struktura zakładów odpowiada zakresowi prac naukowo-badawczych prowadzonych w IŁ.

Instytut Łączności działa zgodnie z ustawą o jednostkach badawczo-rozwojowych z 25 lipca 1985 roku (tekst jednolity z dnia 20 marca 2001 r.) oraz Statutem Instytutu Łączności zatwierdzonym Rozporządzeniem nr 13 Ministra Łączności z 12 października 1992 roku, uaktualnionym w dniu 2 marca 1999 roku.